شاگرد از استادش پرسید: عشق چیست؟




استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را



بیاور.



اما هنگام عبور از گندم زار به یاد داشته باش که نمی توانی به



عقب برگردی تا خوشه ای



بچینی.




شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت.



استاد پرسید: چه اوردی؟



و شاگرد با حسرت جواب داد: هیچ!




هر چه جلوتر میرفتم خوشه های پر پشت تری می دیدم و به



امید پیدا کردن



پر پشت ترین تا انتهای گندم زار رفتم.



استاد گفت: عشق یعنی همین!



شاگرد پرسید: پس ازدواج چیست؟




استاد گفت: به جنگل برو و بلند ترین درخت را بیاور.



اما به خاطر داشته باش که باز هم نمی تونی به عقب برگردی!!



شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت.



استاد از او ماجرا را پرسید و شاگرد در جواب گفت:



به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را که دیدم انتخاب کردم.



به سبب انکه ترسیدم اگر جلو بروم باز هم دست خالی برگردم.



استاد گفت: ازدواج یعنی همین!

سلام بچه ها

این شعر از ساخته های خودمه به نظر خودم که خیلی زشته!!!

خوشحال میشم نظر بدی که چطوره ولی اینو هم در نظر بگیر که من از بچگی از شعر بدم میومده؟

                                    قصه عشق ما

از همان نگاه اول که بدیدمت                عقل از سروجسم از جانم برفت

 

دل من شد قلعه و تو شدی نگهبان           که کسی به جز تو وارد نشد از آن

 

تا چشم تو بشناسد نگاهم                       من از هر دو جهان آزادم

 

تا تو شناختی نگاهم                           دگر از من نماند روانم

 

جز فکر تو دگر ندارم فکری                جز عشق تو دگر ندارم عشقی

 

دل من لبریز از عشق توست                قلب من سرشار از عشق توست

 

ببین آنمه دائم هوس سوختن ما می کرد    کاش می آمدوتماشا می کرد

 

که چه کردی تو با دل من                    از آن دریا مانده قطره ای برجا

 

دل از دستم ربودی ای گل یاس             که بی مهر تو این دل چه تنهاست

 

بیا با هم شویم ما ای گل یاس                که لیلی بی مجنون چه تنهاست

 

بیا تا مرگمان نامی نباشد                     بیا تا عشقمان واهی نباشد

 

بیا تا راهمان جاوید بماند                     که جای پایمان باقی بماند

 

بیا تا در شبی همچون یلدا                   شویم دلدار بی غمها

 

بیا تا پر کنیم از این دنیا                      که ویران شود دنیای بی ما

 

بیا تا بنویسیم سرنوشت رو از سر         تا دیگران نتوانند نویسند زسر

 

 

با تو....

با تو ام ای که نگاهت منو با عشق آشنا کرد ،  تو دلم حرم نفسهات فصل سرما رو فنا کرد

تویی اونکه تو وجودت نیمی از خودم رو دیدیم ،  با حضور عاشقونت به خود خودم رسیدم

با تو شادم با تو مستم  ،  دستتو بذار تو دستم ، بی تو جون میدم به ظلمت ، با تو عشقو می پرستم

گم شدم تو شب چشمات ، تو شدی فانوسه راهم ، تو شدی ماه و ستاره ، تو شب سرد و سیاهم

با حضورت میشه حس کرد ، یه نفس بوی بهارو ، میشه از لبای تو چید ، عطر باغ قصه ها رو

با تو شادم با تو مستم ، دستتو بذار تو دستم ، بی تو جون میدم به ظلمت ، با تو عشقو می پرستم

من مسافری غریبم ، توی جاده ی نگاهت ، که چشام مثله قدمهات  ،  تا  ابد مونده به راهت

باورم کن که فقط تو  ، تویی معنای وجودم ، تو بیا تا غم دوریت ، نره توی تار و پودم

با تو شادم با تو مستم ، دستتو بذار تو دستم ، بی تو جون می دم به ظلمت ، با تو عشقو می پرستم

 

روی تخته سنگی نوشته شده بود: اگر جوانی عاشق شد چه کند؟

من هم زیر آن نوشتم: باید صبر کند.

برای بار دوم که از آنجا گذر کردم زیر نوشته ی من کسی نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟

من هم با بی حوصلگی نوشتم: بمیرد بهتر است.

برای بار سوم که از آنجا عبور می کردم. انتظار داشتم زیر

نوشته من نوشته ای باشد.

اما زیر تخته سنگ جوانی را مرده یافتم....

 

گفتمش: دل ميخري؟!
                 پرسيد چند؟!
گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.
                       خنده کرد و دل ز دستانم ربود
 تا به خود باز آمدم او رفته بود
                دل ز دستش روي خاک افتاده بود
                                   جاي پايش روي دل جا مانده بود

روزي دوست داشتن از عشق پرسيد تو چرا تنهايي ؟ عشق بگفتا : به اين دليل كه تو با هزاران نفري و من تنها با يك نفر كه سرنوشت ان را از من مي گيرد

روزي ممكن از نا ممكن پرسيد مكان تو كجايست ؟ ناممكن جواب بگفتا؟ در روياهاي يك ناتوان..........!!!

اگه باديدن من غم تودلت جون مي گيره:ميميرم كه تاابدقلب تو اروم بگيره.اگه بابودن من باغ توديونه ميشه:ميرم امابدون دل بي توديونه ميشه .

اي که گفتي عشق را درمان به هجران کرده اند/کاش ميگفتي که هجران را چه درمان کرده اند

 

 اگه تو مال من نشی   

خیلی اتفاقی شروع شد.با یک سر آغاز نه چندان ماندنی.

اما همین لحظه های کوتاه برای همیشه در ذهنم باقی ماند.

گاهی با خود فکر می کنم کاش هیچوقت برای اولین بار دیداری نبود

تا من و چشمانش و دل گرفتار شویم.

گر چه او با عشقی زود گذر رفت و دیگر نیست اما من هنوز در غروب

پاییزی ام به یاد او زمزمه می کنم:

                     منو با یه بوسه ببر تا ستاره ...

ـ به خدا خطا نکردم این و از چشام نخوندی

مث یک شهاب روشن اومدی اما نموندی

از تو آسمون قلبم رد شدی گذاشتی رفتی

با دلم غریبه بودی یک کلام هیچی نگفتی

نکنه از من تنها دیگه هیچ نمونده یادت

این منم  اما هنوزم می مونم با خاطراتت

یادته دیدار اول من و تو ساده ساده

روبروی هم نشستیم با نگاهی بی اراده

تو می گفتی با کلام صادقانه عاشقم باش

با همون یه قطره احساس شاعر دقایقم باش

گفتی و برات نوشتم از همون چشمای معصوم

که منو دیونه تر کرد با نگاهش آروم آروم

تا یه روزی بی تفاوت راحت از دلم گذشتی

رفتی و حتی یه لحظه به سراغم بر نگشتی

زیر بارون پشت شیشه منو چشم به راه نشوندی

تو با اون دیونگی هات دلم و خیلی سوزوندی

کاش برام همیشگی بود لحظه بودن با تو

گر چه با نم نم بارون می شنوم گاهی صدای تو

هنوزم تو پیچ جاده منتظر مونده نگاهم

یه روزی شاید بفهمی عزیزم من بی گناهم

حالا باز تنها ترینم زیر بارونا دوباره

تو شب ظلمت چشمات حتی نیست یک تک ستاره

شعر دلبستن ما شد با شروعی تلخ و دلگیر

آخر این ماجرا رو می گذارم به پای تقدیر