اما همین لحظه های کوتاه برای همیشه در ذهنم باقی ماند.

گاهی با خود فکر می کنم کاش هیچوقت برای اولین بار دیداری نبود

تا من و چشمانش و دل گرفتار شویم.

گر چه او با عشقی زود گذر رفت و دیگر نیست اما من هنوز در غروب

پاییزی ام به یاد او زمزمه می کنم:

                     منو با یه بوسه ببر تا ستاره ...

ـ به خدا خطا نکردم این و از چشام نخوندی

مث یک شهاب روشن اومدی اما نموندی

از تو آسمون قلبم رد شدی گذاشتی رفتی

با دلم غریبه بودی یک کلام هیچی نگفتی

نکنه از من تنها دیگه هیچ نمونده یادت

این منم  اما هنوزم می مونم با خاطراتت

یادته دیدار اول من و تو ساده ساده

روبروی هم نشستیم با نگاهی بی اراده

تو می گفتی با کلام صادقانه عاشقم باش

با همون یه قطره احساس شاعر دقایقم باش

گفتی و برات نوشتم از همون چشمای معصوم

که منو دیونه تر کرد با نگاهش آروم آروم

تا یه روزی بی تفاوت راحت از دلم گذشتی

رفتی و حتی یه لحظه به سراغم بر نگشتی

زیر بارون پشت شیشه منو چشم به راه نشوندی

تو با اون دیونگی هات دلم و خیلی سوزوندی

کاش برام همیشگی بود لحظه بودن با تو

گر چه با نم نم بارون می شنوم گاهی صدای تو

هنوزم تو پیچ جاده منتظر مونده نگاهم

یه روزی شاید بفهمی عزیزم من بی گناهم

حالا باز تنها ترینم زیر بارونا دوباره

تو شب ظلمت چشمات حتی نیست یک تک ستاره

شعر دلبستن ما شد با شروعی تلخ و دلگیر

آخر این ماجرا رو می گذارم به پای تقدیر