من هم زیر آن نوشتم: باید صبر کند.

برای بار دوم که از آنجا گذر کردم زیر نوشته ی من کسی نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟

من هم با بی حوصلگی نوشتم: بمیرد بهتر است.

برای بار سوم که از آنجا عبور می کردم. انتظار داشتم زیر

نوشته من نوشته ای باشد.

اما زیر تخته سنگ جوانی را مرده یافتم....

گفتمش: دل ميخري؟!
                 پرسيد چند؟!
گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.
                       خنده کرد و دل ز دستانم ربود
 تا به خود باز آمدم او رفته بود
                دل ز دستش روي خاک افتاده بود
                                   جاي پايش روي دل جا مانده بود